Nasze odbicie - dziecko

Rodzice są pierwszymi wychowawcami dzieci.
Dają przykład jak siązachować, co zrobić w danej sytuacji. Dzieci czerpią z tego wzorce, niestety nie zawsze dobre. Często w zabawie można zaobserwować sceny zaistniałe w domu rodzinnym. Dzieci potrafią powtórzyć niemal każde słowo mamy czy taty, naśladować ton głosu, gesty. Kochając siąi okazując sobie miłość w codziennych kontaktach, rodzice odsłaniają przed dzieckiem wartość uczucia, uczą dzielić siąradościami i smutkami, rozwiązywać problemy. Ważnym zadaniem rodziców jest przekazanie dziecku sensu życia. Dlatego trzeba z dzieckiem rozmawiać na wszystkie tematy, przede wszystkim te trudne. Trzeba poświęcić dziecku swój czas, pobawić siąwspólnie ,obejrzeć bajkę, pójść na spacer, poczytać książkę, przytulić. Nawet wyjątkowo trudne warunki nie tłumaczą postawy odtrącenia. Nie można dziecka pozostawić samemu sobie albo przed ekranem telewizora. Jeżeli rodzice nie oglądają filmów i bajek razem z dziećmi, nie komentują ich ani nie tłumacza, zostaną one uznane przez dziecko za Âźródła przynoszące wzory do naśladowania. W oczach dziecka fikcja na ekranie nie różni siąniczym od prawdziwego życia. Dzieci chcą naśladować swoich filmowych bohaterów. Dlatego często dochodzi do aktów przemocy, walki itp. Czy rodzice wiedzą jakie programy oglądają ich dzieci, w jakie grają gry komputerowe?

Najważniejsza jest miłość.
Amerykański psychiatra, autor światowego bestselleru pt. Jak naprawdąkochać dziecko powiedział: Miłość jest podstawą związku pomiędzy rodzicem a dzieckiem. żeby dziecko mogło w pełni rozwinąć swój potencjał, musi czuć, że rodzice je kochają i naprawdąsiąo nie troszczą. Jeśli tego nie czuje, zaczynają siąkłopoty. Miłość daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Jeżeli dziecko wie , że ma oparcie w swoich rodzicach nie będzie siąbało trudności i odważnie podejmie nowe zadania. Ważne jest aby ta miłość była „mądra”. Nie należy usuwać z drogi dziecka wszelkich przeszkód ale dodawać mu odwagi i podsuwać różne rozwiązania. Nie należy dziecka wyręczać z wszelkich czynności, które powinno wykonać samo. Często widać kiedy rodzice terroryzowani przez swoją pociechąspełniają wszystkie jego zachcianki, zamiast wytłumaczyć, że nie wszystko w życiu siądostaje tylko dlatego, że siąchce. Dziecku trzeba uczyć co jest dobre a co złe, jak można siązachować a jak nie , bo można sprawić komuś przykrość, wyrządzić krzywdę. Według przysłowia Czego siąJasiu nie nauczył.... okres wieku dziecięcego jest najlepszym czasem zarówno na naukąjak i na wychowanie. Im wcześniej wpoimy dzieciom zasady postępowania tym mniej kłopotów będziemy mieć kiedy one zaczną dorastać

Charakter dziecka kształtuje siąw pierwszych czterech latach jego życia. Jakie ono będzie zależy nie tylko od genów ale też od warunków jakie stworzą mu jego najbliżsi.
W pierwszym roku życia dziecko uczy siąchodzić, biegać, poznaje świat. Skoncentrowane jest niemal wyłącznie na sobie, jest w centrum zainteresowania bliskich. Już w tym okresie bardzo ważna jest konsekwencja w postępowaniu rodziców. Maluch potrzebuje sztywnych norm, które zawsze przez niego będą przestrzegane. Nie wolno ustępować dziecku, ponieważ nie będzie wiedziało, która z reakcji jest właściwa.
Dwulatek zaczyna sobie zdawać sobie sprawąze swojej odrębności. Niechętnie podporządkowuje siąinnym bardzo często mówi nie. Dochodzi często do krzyku, płaczu, rzucania siąna podłogę. W takim przypadku najlepiej odwrócić uwagądziecka i pokazać interesującą zabawkę, przytulić itp. Również w takich sytuacjach bardzo ważna jest konsekwencja i opanowanie rodzica.
W trzecim roku życia pojawia siąu malucha umiejętność nawiązywania pierwszych przyjaÂźni. Często zbiega siąto z pójściem do przedszkola, gdzie zaczyna siąuczyć samodzielności, poznaje nowych kolegów koleżanki. Jest to okres harmonii i ładu, a także zadowolenia rodziców z pociechy.
Czterolatki znowu ogarnia duch przekory i uporu. Lubią siąpopisywać, przechwalać. Są bardzo chwiejne emocjonalnie. Na przemian płaczą, śmieją siąi złoszczą. Następuje też gwałtowny rozwój mowy, wyobraÂźni. Warto więc czytać im bajki, dyskutować.
Pięciolatki są zazwyczaj spokojne, przyjaÂźnie nastawione, chętnie siąprzytulają, lubią pomagać i czuć siąpotrzebne. Zadają wnikliwe pytania dotyczące sensu życia i istnienia. Lubią rysować, wycinać, budować z klocków , są mniej absorbujące, potrafią długo bawić siąsame.
W szóstym roku życia dziecko przechodzi kolejną metamorfozę. Tryska energią, czuje wielką potrzebąruchu ale jest też uparte, nieustępliwe i krnąbrne. Nie rozumie w pełni swoich uczuć, nie odróżnia dobra od zła. Duży wpływ na jego zachowanie mają rówieśnicy.
Rodzice chcący wychować swoje dziecko na osobąszczęśliwą, rozsądną i zaradną, otwartą i szczerą powinni posiadać minimum wiedzy na temat rozwoju dziecka aby pomóc mu przejść przez kolejne etapy jego życia.

literatura;

Dobson J. Rozmowy z rodzicami, Wydawnictwo TKECH, Kraków1990

łopatkowa M. Pedagogika serca, Warszawa 1992, WSiP

Maclay J. Psychologia dzieci, Wydawnictwo PZWL, Warszawa1973
KoÂźmińska I. Czy umiemy kochać dzieci?, „Bliżej przedszkola”, 1(40) 2005